[PxS] 目覚めって。
posted on 20 Oct 2011 13:43 by mo-nochrome
Quest : lv.1 ME, YOU and FULLMOON
Character
คำเตือน ::ย ยาวมวากกกกกกก::
______________________________________________________________________
~ ME, YOU and FULLMOON - Chie Seigi's Side Story~
「ねぇ、マヨナカテレビって知ってる？」
"นี้, เคยได้ยินเกี่ยวกับมาโยนากะทีวีไหม?"
"เมื่อถึงเวลาเที่ยงคืนจะมีรายการเกมโชว์ปริศนามาโชว์ฆ่าคนให้ดูล่ะ"
เสียงแววออกมาจากนักเรียนบางกลุ่มที่คุยกันหลังเลิกเรียน แม้จะเป็นเสียงกระซิบที่เบา
แต่ผมก็สามารถได้ยินชัดเจน ว่ากลุ่มนักเรียนกำลังคุยอะไรกันอยู่
แม้ในเวลานี้จะยังมีพระอาทิตย์สาดส่องอยู่ แต่บรรยากาศในการเล่าก็ชวนให้รู้สึกแปลกประหลาดอยู่ไม่น้อย
ผมไม่ทราบเหมือนกันว่าข่าวเรื่องรายกายทีวีตอนเที่ยงคืนนี่มันมีที่มาเป็นยังไง
แต่จากการที่ผมได้ฟังผู้คนในรอบๆโรงเรียนต่างก็ให้ความสนใจกันเป็นอย่างมาก...
บ้างก็ลองกันจริง "เพื่อทดสอบความกล้า" แต่ผมไม่รู้หรอกนะ...ว่า...ผลลัพธ์จากการที่ลองจะเป็นยังไง?
.
.
.
マヨナカテレビって・・・か？
(มาโยนากะทีวี...งั้นเหรอ?)
"บางคนที่เคยได้ดูรายการนี้วันต่อมาก็กลายเป็นศพที่โดนควักหัวใจออกไป"
"บ้างก็รอถึงเที่ยงคืนเพื่อดูรายการนี้"
"...หรือบางคนที่ทำงานคนถึงเที่ยงคืนต่างพากันสลบไม่รู้สึกตัวจนถึง 6 โมงเช้า"
และที่น่าแปลกที่สุด...
"คนที่ยังตื่นในตอนเที่ยงคืนบอกว่า พวกคนที่สลบไปกลายเป็นโลงศพสีดำกันหมดเลย"
"แต่วันต่อมาคนๆนั้นก็กลายเป็นศพที่โดนควักหัวใจเหมือนคนที่รอดูรายการเกมโชว์ฆ่าคนนั้นไม่มีผิด..."
...
ความเงียบสงบเริ่มปกคลุมบรรยากาศในบริเวณนั้น ทำให้ฟังแล้วดูน่าใจหายอยู่ไม่น้อย
ที่เขาว่ามาเป็นเรื่องจริง? เรื่องที่แต่งขึ้น? หรือ อะไรก็ตาม ผมไม่สามารถรับรู้ได้เลยว่ามันเป็นยังไงกันแน่...
อย่างไรก็ตาม...
หมู่นี้ก็มีข่าวกับกับคดีฆาตกรรมที่ไม่สามารถหาตัวคนร้ายได้เหมือนกัน
ที่สำคัญ...
ผู้ตายเป็นศพที่ถูกควักหัวใจออกไป เหมือนกับเรื่องเล่าจากรายการทีวีไม่มีผิด...
.
.
.
[อาจจะมีความเป็นไปได้ว่าทั้ง 2 เรื่องนี้จะเกี่ยวข้องกัน?]
ผมใช้เวลาคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้นานอยู่ไม่น้อย... แม้จะไม่ได้เกี่ยวข้องกับเราแต่ก็ทำให้อดคิดไม่ได้
เพราะคนที่รับเคราะห์ไม่ได้มีส่วนทำอะไรผิดสักหน่อย... ทำไมถึงเกิดเรื่องแบบนี้ได้นะ...
แม้กฏหมายจะอยู่เหนือหัวทุกคน... แต่บางทีมันก็ไม่สามารถช่วยทุกคนได้เสมอไป...
ถ้าผมทำอะไรสักอย่างได้ละก็... ผมเองก็อยากจะใช้ความสามารถของผมเองปกป้องทุกคน...
.
.
.
บางคนบอกว่า เราไม่สามารถเลือกชะตาชีวิตที่ถูกกำหนดออกมาแล้วไว้ได้ ถ้าเรายังคงติดตรึงอยู่กับมัน
.
.
.
แต่ว่า... ถ้าเราออกไปเผชิญกับชะตาชีวิตและพลิกพลั่นมันด้วยมือของเราเองล่ะ?
"........................."
"นาย................"
"ครับ?........"
"... จิเอะ เซกิ ห้อง 2-C รึเปล่า?"
"ใช่ครับ... แล้วคุณ... ยูกิ เอมิ ห้อง 2-A สินะ... มีอะไรรึเปล่า?"
"อืมๆใช่แล้วละ ฉันอยากจะถามอะไรหน่อย บ้านนายเป็นร้านอาหารใช่ไหม?"
"ใช่ครับ..."
"ฉันกำลังหาสถานที่ที่จะไปทดสอบเรื่องรายกายทีวีตอนเที่ยงคืนน่ะ นายสนใจรึเปล่า?...
คือฉันอยาก ยืมร้านนายเป็นสถานที่ทดสอบน่ะ..."
"..............................."
เดี๋ยวสิ...พูดเล่นรึเปล่า...? ที่ร้านฉันเนี้ยนะ...?
ถึงจะแปลกๆ... แต่ก็ตอบยากอยู่เหมือนกัน...
...แต่ถ้าผมได้งลองดูอาจจะรู้อะไรเพิ่มเติมก็ได้...
...แต่มันก็เสี่ยงเกินไปเหมือนกัน...
...แม้จะไม่แน่ใจว่ามันเป็นเรื่องจริงหรือไม่ก็ตามที...
เราควรเลือกทางเลือกที่ดีที่สุด เพื่อทุกๆคน และตัวผมเอง...
"ผมขอปฏิเสธดีกว่า...ผมไม่ค่อยสนใจเรื่องพวกนี้หรอกครับ..."
"งั้นเหรอ... หว้า... แย่จัง"
"ฉันว่าหมอนั้นกลัวมากกว่านะ เลยปฏิเสธน่ะ"
"คุณ... เป็นใครเหรอครับ..."
"ฉันอาโอกิ จุน! เพื่อนร่วมชั้นนายไง!" "...ไม่เคยเห็นมาก่อนเลย" "ก็ฉันนั่งอยู่หลังนายไง!? ไม่ได้สังเกตกันบ้างเหรอ!?!?" ".........ไม่เลยครับ"
"............................." "แต่ว่าคุณเข้ามาแทรกระหว่างที่คนอื่นกำลังสนทนากันอยู่แบบนี้มันเสียมารยาทนะครับ" *ปึ๊ด* "..." "ถึงจะอยู่ปี 2 เหมือนกัน แต่ผมก็ถือเรื่องมารยาทนะครับ ยิ่งกับคนที่ไม่รู้จักอยู่แล้วด้วย..." "ไม่รู้จักหรือไม่อยากรู้จักกันแน่ ห้ะ!?" "ถ้าให้ตอบตรงๆ ก็ทั้ง 2 มั้งครับ..." "............................." "ผมพูดเล่นน่ะครับ อย่าใส่ใจเลย" "เอ่อคือว่า... เรื่อง---" "เป็นคนพูดออกมาเองแล้วจะมาบอกว่าไม่ให้ใส่ใจได้ยังไง!?" "ก็ผมพูดเล่น..." "ชิ... ป๊อดเรื่องรายการทีวีตอนกลางคืนแล้วยังไม่กล้ายอมรับสิ่งที่ตัวเองพูดอีกรึไง!?" *ปึ้ด* "...ผมไม่ได้กลัว และสิ่งที่ผมพูดไปมันก็เป็นความจริงทั้งหมดครับ" "งั้นก็พิสูจน์สิ! ถ้านายไม่ยอมดูรายกายทีวีนั่น ฉันจะปล่าวประกาศทั่วห้องเลยคอยดู!?" "มีเจตนาจะแกล้งผมตั้งแต่แรกแล้วสินะ..." "ก็-นาย-มัน-ป๊อด!!" "............................." "ในเมื่อคุณไม่เชื่อผม... ผมจะพิสูจน์ก็ได้..." "หึ! แล้วจะได้เห็นกัน ว่าใครกันแน่ที่ป๊อด!" *หันมาคุยกับเอมิแทน*"เอาเป็นว่าผมเปลี่ยนใจแล้วก็แล้วกัน... ส่วนเรื่องร้านผมจะเคลียร์กับคุณแม่เอง"
"จริงเหรอ!? งั้น-งั้น-นัดมาเลยว่าจะเจอกันกี่โมง" "สัก 5 ทุ่มครึ่งแล้วกันครับ รู้จักทางไปที่ร้านผมใช่ไหม?" "อื้ม! ที่อยู่ติดกับทะเลใช่ไหม? ชื่อร้านเซยะ?" "ใช่ครับ... ถ้ายังไงผมขอตัวกลับไปเก็บของที่หอพักก่อนแล้วกัน ถึงเวลาแล้วมาเจอกันหน้าร้านนะครับ" "อย่าหนีหางจุกก้นไปก่อนซะละ" "............................." "ผมว่าผมไปก่อนดีกว่า ก่อนที่บรรยากาศจะแย่ลง... แล้วเจอกันนะครับ" "อื้มๆ แล้วเจอกันนะ" "หึ!"ในที่สุดผมก็หลุดมาจากวงสนทนามาจนได้...
แต่ต้องมาคิดว่าต้องเจอคนที่ชื่ออาโอกิ จุนที่ร้านคืนนี้อีกผมคิดว่าคงบรรยากาศคงจะแย่น่าดู...
คงงั้นมั้ง...
ผมจึงรีบวิ่งกลับไปที่หอพักเพื่อเก็บของ ระหว่างนั้นผมก็คุยโทรศัพท์กับแม่ไปด้วย...
"เอ่อ... แม่ครับ ผมขอกุญแจสำรองของที่ร้านหน่อยได้ไหม"
[หืม? คืนนี้จะอยู่ที่ร้านเหรอ?]
"ใช่ครับ... เอ่อ... คือว่า... ผมเห็นข่าวว่า
พักนี้มีพวกตีนแมวมาขโมยของที่ระแวกนั้นอยู่บ่อยๆ
ผมเป็นห่วงร้านน่ะ กลัวจะโดนขโมย... ก็เลยกะว่าคืนนี้จะไปนอนเฝ้าสักหน่อย"
พักนี้มีพวกตีนแมวมาขโมยของที่ระแวกนั้นอยู่บ่อยๆ
ผมเป็นห่วงร้านน่ะ กลัวจะโดนขโมย... ก็เลยกะว่าคืนนี้จะไปนอนเฝ้าสักหน่อย"
[แต่ว่านอนคนเดียวมันอันตรายนะลูก...
แม่ว่าเราแค่ล็อคประตูร้าน ปิดร้านให้สนิทคงไม่ขึ้นง่ายๆหรอก...]
"พวกนั้นมันมีเครื่องมืองัดแงะนะครับ... จะล็อคยังไงก็เข้าได้อยู่ดี
อีกอย่างผมพาเพื่อนไปด้วย คงไม่มีอะไรต้องกลัวหรอกครับ"
[...งั้นก็ฝากหน่อยนะ กุญแจสำรองไปขอที่พนักงานที่ร้านเลยจ้ะ
เอ่อ! พ่อบอกว่าถ้าพวกตีนแมวมาหยิบมีดหลังครัวมาใช้เลย ฮ่าๆ]
"........เอ่อ...ครับ... ขอบคุณครับ"
ถ้าเอาเข้าจริงๆ แค่มีดไม่พอมั้งพ่อ...
...เพราะพวกตีนแมวมันอาจจะมีปืน... *ซีด*
เอาเถอะ... ยังไงก็ขอกุญแจได้ละ ที่เหลือก็เอาของไปเก็บแล้วไปทำงานที่ร้านจนถึงเวลานัด
[23.34 pm]
ยูกิซังมาตามนัดคนแรก ส่วนคนถัดมาก็อาโอกิ...
ผมแนะนำพวกเขาให้เข้าไปรอดูทีวีในห้องชั้นบน ซึ่งเป็นห้องเฉพาะของแขกที่สั่งจองไว้ล่วงหน้า
.
.
.
ผมนำทาโกยากิที่เตรียมไว้แล้วมาให้ทุกคนกินรองท้อง
ส่วนหน้าตาอาโอกิเหมือนจะดูไม่ค่อยดีเท่าไหร่...
พวกเราคุยกันเล่นๆและทานทาโกยากิไปด้วยเพื่อรอเวลาจนกระทั่งถึงเที่ยงคืน...
[00:00 am]
พอนาฬิกาในห้องเปลี่ยนเป็นเที่ยงคืน... มันก็หยุดเดินไปซะเฉยๆ
บรรยากาศในห้องเริ่มเปลี่ยนไปทันที เหมือนกับว่า หลุดไปอยู่อีกโลกนึง
และทีวีที่เปิดอยู่ก็มีสัญญาณออกมา ดูเหมือนว่าคลื่นทีวีจะไม่ชัด
...แต่พวกเราเห็นเป็นภาพคนลางๆอยู่ในทีวีนั่น...
พวกเราพร้อมใจกันมองหน้า เหมือนกับว่าจะรู้กันอยู่ว่าคิดแบบเดียวกัน...
...ผมจึงลองไปดึงสายปลั๊กทีวีออก...
แต่มันไม่ดับ
ความเงียบสงบค่อยๆแผ่ปกคลุมไปทั่วห้อง ทั้งท้องฟ้าที่มองเห็นจากหน้าต่างก็ดูแปลกตาไป
...พระจันทร์ในคืนนี้ก็เช่นกัน...
อากาศอยู่ๆก็เย็นยะเยือกขึ้น จนรู้สึกน่าจนหัวลุก
...
กึก กึก.. กึก... กึก
"น นายเปิดหน้าต่างทิ้งไว้เหรอ? ลมมันเข้าน่ะ..."
อาโอกิเอ่ยถามผมขึ้นมาทันทีที่ได้ยินเสียงนั้น
"เอ่อ... ใช่ครับ พวกเราอยู่กันดึกด้วย ผมไม่อยากเปิดแอร์น่ะ"
"แต่ว่าทำไมอยู่ๆอากาศก็เริ่มเปลี่ยนไปนะ...ฉันว่าปิดหน้าต่างเถอะ"
ยูกิซังเสนอความคิดขึ้นมาซึ่งผมก็เห็นด้วย...
ผมจึงค่อยๆลุกไปปิดหน้าต่าง
...แต่ในตอนที่ผมกำลังเอื้อมมือออกไปนั้น...
...ผมก็เห็นเงามืดๆสีดำอยู่ริมหน้าต่าง...
"นี้ ยังไม่ปิดอีกเหรอ มันหนาวนะ..."
อาโอกิเร่งผมขึ้นมา
ผมจึงทำใจกล้าแต่พยายามคิดว่ามันอาจจะเป็นแค่เงาสะท้อนก็ได้
.
.
.
...แต่มันไม่ใช่...
กึก...กึก กึก.. กึก กึ้ก..!
ผมหงายลงล้มกับโต๊ะทันทีที่เห็นสัตว์ประหลาดนั่นโผล่ออกมาจากหน้าต่าง!!!
ทุกคนต่างพากันตื่นตกใจกับสิ่งที่เห็นอยู่ตรงหน้า!!
"นะ นั้นมันตัวอะไรน่ะ!?"
"ผ ผีเหรอ?" อาโอกิตอบด้วยน้ำเสียงสั่นๆ
"จิเอะซัง ช่วยลุกออกไปจากโต๊ะทีนะคะ..."
"ค-ครับ?" ผมสะดุ้งรีบลุกออกมา
จากนั้นเอง...
ยูกิซังก็เริ่มยกโต๊ะขึ้นมา...
โครม!!!
เธอล้มโต๊ะเข้าไปทับเจ้าตัวประหลาดนั่นทันที !?
ทำให้ผมกับอาโอกิรู้สึกตกใจอยู่ไม่น้อยที่เป็นผู้หญิงที่กล้าขนาดนี้...
"ว่าแต่... มันตายรึยังอะ?"
กึก...กึก..กึก...
...จากเสียงที่ผ่านออกมาจากโต๊ะก็รู้ได้ทันทีว่ามันยังสามารถเคลื่อนไหวได้...
ผมเห็นท่าที่ไม่ดีจึงรีบบอกกับทุกๆคน
"ร รีบหนีกันเถอะครับ!!!"
ทุกคนทำท่าเห็นด้วย อาโอกิจึงรีบวิ่งไปเปิดประตูห้อง
แต่ทว่า...
"แย่ละ!!! ตรงหน้าประตูก็มีอีกตัว!!!"
"!?"
ทุกคนต่างพากันแตกตื่น เพราะพวกเราทุกลอบไปด้วยเจ้าตัวประหลาดทั้ง 2 ทาง
โต๊ะที่ทับเจ้าตัวที่โผล่ออกมาจากหน้าต่างก็เริ่มจะลอยขึ้นมา
ท่าจะไม่ดีซะแล้ว... เราต้องทำอะไรสักอย่าง...
ทุกคนจะต้องรอด!!!
"อาโอกิ!!! เปิดประตูออกไปแรงๆเลย!!!"
ผมตะโกนขึ้น พร้อมกับถือกระป๋องน้ำอัดลมของอาโอกิที่หล่นอยู่
ผมรีบๆหาของรอบๆห้องมายัดใส่ในกระป๋องเพื่อให้มันหนักขึ้น
"ถ้าผมพร้อมแล้วผมจะบอกนะ!!"
"ข เข้าใจแล้ว!!!"
"เอาเลย!!!"
อาโอกิตอบสนองทันทีที่ได้ยินเสียงนั้น
โครม!!!
ประตูกระแทกโดนเจ้าตัวประหลาดนั้นแต่มันก็ไม่แรงพอที่จะทำให้มันขยับห่างออกไปจาปากประตูได้
"คราวนี้ละ!!! ย๊ากกกกกกกกกกกก!!!"
ตุบ!!!!!!!!!!!
ผมรวบรวมสมาธิและปากระป๋องออกไปสุดแรงจนโดนเข้าที่กลางหน้ากากตัวประหลาด
แรงมากจนมันกระเด็นออกไปจากปากประตู
"คราวนี้ละ ทุกคน!! รีบๆตามผมมานะ ผมจะพาทุกคนไปซ่อน!!!"
ผมจับมือยูกิซังไว้และรีบวิ่งออกไป อาโอกิเตะเจ้าตัวที่อยู่หน้าประตูเข้าไปในห้องแล้วปิดประตูไว้
แล้วจึงรีบวิ่งตามผมกับยูกิซังมา
จนสุดทางเดิน ทุกคนทำหน้างวงงง แต่ผมก็กระโดดขึ้นไปจนถึงเพดานแล้วดึงเชือกเส้นนึงลงมาสุดแรง
.
.
.
"ที่นี้น่ะ มีห้องใต้หลังคา!! ถ้าทุกคนไปหลบในนี้จะต้องปลอดภัยแน่!!"
ในสถานการณ์วิกริตแบบนี้ ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากจะต้องหลบ
เพราะถ้าออกไปข้างนอกอาจจะเจอพวกมันอีกก็ได้...
ทุกคนรีบวิ่งขึ้นบันไดจนครบ แล้วผมก็รีบยกทางบันไดขึ้นมาปิดไว้แบบเดิม
...ที่จริงๆแล้วห้องนี้เป็นห้องลับที่มีเฉพาะผมและพ่อกับแม่รู้กันอยู่แค่นั้น...
เป็นห้องที่ใช้เก็บของ มีตู้ มีเตียง อยู่ภายในห้อง เหมือนกับห้องนอนขนาดเล็กๆ
.
.
.
ภายในห้องมืดสนิทเพราะไม่ได้เปิดไฟ
มีเพียงแค่พวกเรา 3 คนในห้องนั้น
และเสียงลมหายใจของทุกคน
.
.
.
สายตาของทุกคนเริ่มชินกับความมืดจนเริ่มเห็นสิ่งของภายในห้อง
อาโอกิรู้สึกเหนื่อยมาก จึงค่อยๆเดินไปนั่งที่เตียง
ส่วนยูกิซังก็นั่งอยู่ที่ปากทางเข้าห้องใต้หลังคาใกล้ๆผม เพื่อสังเกตการณ์ต่อไป...
.
.
.
ความเงียบงันเริ่มกลับมาปกคลุมอีกครั้ง
มันไปแล้วเหรอ?
...คำพูดที่ผมอยากจะเอ่ยถามขึ้นแต่ก็ไม่สามารถ...
เพราะผมรู้สึกได้ว่า
มันยังไม่จบง่ายๆ
...
...ผมได้ยินเสียงอะไรสักอย่างเบาๆ เหมือนกับว่ามันกำลังคืบคลานเข้ามาหาผม...
ผมรู้สึกได้ และรีบคล้ำหาทางเพื่อเปิดไฟทันที!!!
โครม!!!
ผมชนเข้ากับตู้อย่างจัง แต่ก็จะมาร้องโอยอะไรตอนนี้ไม่ได้ ผมจึงรับเอื้อมมือไปกดที่สวิตไฟทันที
.
.
.
ทุกคนเห็นไปมองที่จุดๆเดียวพร้อมๆกัน ใช่แล้ว... ที่เจ้าตัวประหลาดนั่น
"มันมาอยู่นี้ได้ยังไงน่ะ!!!"
จะทำยังไงดี...จะหนีไปที่ไหน...
"ทุกคนครับ หนีขึ้นไปที่ดาดฟ้ากัน แล้วล็อคประตูไว้!!!"
ผมรีบวิ่งนำทางเดินจากห้องนั้นไปที่บันไดและขึ้นไปบนดาดฟ้า
แกร๊ก!
ผมรีบล็อคประตูเอาไว้ทันที...
"เฮ้อ...เฮ้อ... ฉันไม่น่ามาลองจริงๆเลยให้ตาย..."
อาโอกิเอ่ยขึ้นมาพร้อมเสียงหายใจหอบที่เหนื่อยจากการวิ่ง
"ฉันขอโทษนะ ที่ชวนทุกคนมา... ทุกคนเลยต้องเจออะไรแบบนี้..."
ยูกิซังเอ่ยขึ้นมาพร้อมรู้สึกผิด แต่ผมก็รู้สึกได้ ว่ามันออกมาจากใจจริง...
"ทุกคนไม่ผิดหรอกครับ ถ้าผมไม่ตอบว่าจะให้มาที่นี้ พวกเราคงไม่ต้องมาเจอเรื่องนี้หรอก..."
"...................."
ทุกคนต่างพากันมองหน้าผมที่เอ่ยขึ้นมาด้วยความรู้สึกรับผิดชอบ จนอาโอกิยิ้มขึ้นมา
"นายก็ไม่เลวร้ายอย่างทีคิดนะ... แถมพาพวกเราหนีอีก ต้องขอบใจนายตังหากละ"
"อืม! ฉันก็คิดแบบเดียวกันนะ! ต้องขอบคุณนายมากกว่า!!"
บรรยากาศเริ่มเปลี่ยนไป และผมสามารถสัมผัสความรู้สึกที่ทุกคนตอบรับจากผมได้ชัดเจน
...ทุกคนเห็นใบหน้าที่ยิ้มบางๆของผม แม้ผมจะไม่รู้ตัวก็ตามที่...
...แต่เพราะผมกำลังดีใจอยู่ละมั้ง...
เริ่มสนทนากันได้ไม่นานก็ถูกตัดจบโดยเสียงบางอย่างที่หล่นมาจากตะแกรงบนดาดฟ้า...
"พ พวกมันมาได้ยังไงน่ะ!!!!"
อาโอกิเรียกถามเสียงดัง
"อย่าบอกนะว่า... มันไต่ตะแกรงขึ้นมา!!!"
ยูกิซังตอบขึ้นมา ขณะที่ผมกำลังช็อคกับสิ่งที่อยู่ตรงหน้าอยู่
.
.
.
ไม่มีทางหนีแล้วเหรอ...?
นี้เรา...ปกป้องใครไม่ได้เลยเหรอ...?
จะมาจบอยู่แค่นี้โดยที่ผมไม่ได้ทำอะไรเลยงั้นเหรอ...?
.
.
.
อยากมีพลัง... พลังที่จะปกป้องทุกคนๆ...!!!
「我は汝、汝は我」
...Thou art I and I art thou...
ทันใดนั้นเองผมก็ได้ยินเสียงอะไรสักอย่างก้องอยู่ในหู
พอรู้สึกตัวขึ้นมาอีกทีรอบๆก็มีแสงสว่างจ้าเต็มไปหมด
...the knowledge of what is right, and what is wrong...
ผมอยากจะปกป้องทุกๆคน!!!
.
.
.
ペ (pe)
ル (ru)
[per]
ソ (so)
ナ（na）！！
[Persona!!]
เมื่อผมรู้ตัวขึ้นมาอีกที... ก็เห็น... เหมือนเทพร่างยักษ์? อยู่ข้างๆผม...
「村雨...?」
(มุราซาเมะ...?)
(มุราซาเมะ...?)
...ทั้งๆที่ผมไม่เคยเห็นหรือรู้จักมาก่อน แต่กลับรู้จักชื่อของมัน...
...แต่พอมาสังเกตรอบๆตัวผม...
ทุกคนก็มีเทพร่างยักษ์ออกมาเหมือนกัน!!
.
.
.
ทุกคนหันมามองหน้ากันพร้อมๆกัน
"แฮะ ฉันว่า อย่างน้อยเราน่าจะสู้มันได้แล้วนะ"
อาโอกิเอ่อขึ้นมาพร้อมรอยยิ้มที่ดูทะเล้นแต่แฝงไปด้วยความจริงจัง...
"ฉันว่า รีบจัดการพวกมันเถอะค่ะ"
ยูกิซังกล่าวขึ้นมาพร้อมกับตัวประหลาดที่ยังคงคืบคลานเข้ามา...
...มันหยุดอยู่พักนึง...
แล้วก็รีบเข้ามาโจมตีพวกเราทันที!!!
"ผมว่าพวกเราแยกจัดการกันคนละตัวเถอะครับ!!!"
พวกเรารีบหลบการโจมตีนั้นและแยกกันออกไปจัดการเจ้าตัวประหลาดนั้นทีละตัว
ผมที่ไม่ค่อยรู้เรื่องการต่อสู้มาก่อน แต่ร่างกายกลับตอบสนองไปเอง
...เหมือนกับว่า ร่างยักษ์นั่น เป็นส่วนหนึ่งของเรา...
"ZIO!!!"
เปรี้ยง!!!!
ร่างของเจ้าตัวประหลาดสีดำค่อยๆสลายหายไปเหมือนผงขี้เถา...
เมื่อหันกลับมาดูอีกที พวกมันก็หายไปหมดแล้ว
จากนั้นก็มีการ์ดบางอย่างหล่นลงมาในมือผม
「Pixie...?」
.
.
.
...ดูเหมือนว่าทุกคนจะปลอดภัยดี...
.
.
.
ตุบ
ทุกคนต่างก็นั่งลงกับพื้นด้วยความเหนื่อยอ่อน
"ผมว่าตอนนี้ทุกคนรีบๆกลับที่พักกันเถอะครับ... ส่วนรายละเอียดไว้ค่อยคุยกันวันหลังแล้วกัน
ผมคิดว่าทุกคนคงเหนื่อยกันมามาก..."
ทุกคนได้ยินตามนี้ก็ตกลง แล้วก็ค่อยๆแยกย้ายกันไป
.
.
.
ผมกลับเข้ามาในร้าน มองของที่กระจัดกระจายอย่างเหนื่อยใจ
ส่วนของที่รกแบบนี้จะอธิบายว่ายังไงดีเนี้ย...
ตีนแมวเข้ามาคุ้ยของ?
แม่ผมคงเชื่อมั้งเนี้ย
.
.
.
「つづく」
(เจอกันเควส 2 ก้ะ *พราก)
______________________________________________________________________
จบแล้วววว ดีใจมวากกกกกก *น้ำตาไหลพรากกกก
ยังสามาถตามเควสนี้ตามฉบับของจุนกับเอมิได้อีกค่ะ
สรุปสิ่งที่ได้
Quest : lv.1 ME, YOU and FULLMOON
1-1 (Complete) - [ได้ SL ของ Acana คนในปาร์ตี้ (Temperance/Tower)]
1-2 (Complete) - [EXP lv. Skill 3แต้ม/ได้ PERSONA ประจำตัว/ Social Link ของ Acana สายตัวเอง 10 แต้ม (Justice)]
1-A (Complete) - [เลือกไพ่ได้ 1 ใบ (Pixie) ได้ EXP lv. Skill 5แต้ม]
-ขอประกาศว่ายังรับ Supporter อยู่นะคะ ถ้าสนใจเข้าปาร์ตี้-
ไว้เจอกันใหม่นะค้าาา ขอพักเหนื่อยก่อน *หอบ
Tags: pxs, seigiparty10 Comments
สั่นเพราะหนนนนนนนนนาว..ววว
เดี๋ยวไปวาดฝั่งจุนน้อย..
#1 By [a]lice[b]lue on 2011-10-20 17:01